Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ, ένας χρόνος εξαθλίωσης


«Είμαστε περήφανοι που δεν δειλιάσαμε και δώσαμε ανάσα αξιοπρέπειας στον λαό».
Αυτή ήταν η ουσία της χθεσινής ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στο Ταε Κβο Ντο για τον ένα χρόνο του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας.

Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή, που ποιος να μας το έλεγε πως θα ζούσαμε τέτοια ταπείνωση, τόσο εμπαιγμό και τέτοιο εξευτελισμό.
Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα και ρωτώ: «Ποιος Έλληνας λοιπόν αναπνέει με αξιοπρέπεια»; Υποθέτω μόνο αυτός που το σκεπτικό του είναι η σύγκριση με τους άλλους. Αυτό είναι τώρα το παραμύθι που αφηγούνται τα στόματα των ανήμπορων να παραδεχτούν, πως υφιστάμεθα άλλη μια ήττα, αυτή τη φορά με το προσωπείο της αριστεράς.
Δεν υπάρχει καν χώρος για τη σκέψη πως είναι ίδιοι με τους άλλους και ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ γιατί οι άλλοι είναι γνωστοί, αυτοί όμως όχι.

Πέταξαν ένα σύμφωνο συμβίωσης που μπάζει από παντού υποκρισία, τη στιγμή που μωρά παιδιά πεθαίνουν από πυρετό στην Ειδομένη και άνθρωποι ξεσπιτώνονται.
Επικρατεί η χυδαία σκέψη πως οι καφετέριες και τα κέντρα διασκέδασης είναι γεμάτα χωρίς να κοιτάνε αυτοί που κάνουν αυτές τις διαπιστώσεις, πως πίσω από αυτά δεν έχουν λεφτά να αλλάξουν ρόδες στα αυτοκίνητά τους, να φτιάξουν τα δόντια τους ή να πληρώσουν τα χρέη τους.
Δεν φτάνει πια το μυαλό να αξιολογήσουμε σωστά, να έχουμε διάκριση. Να δούμε πως μέσα από τον καφέ ή το ποτό που κρατάμε αμήχανοι στις λιγοστές εξόδους μας, καταπίνουμε το δηλητήριο του φόβου και της αγωνίας μας.
Θλιβεροί, σκυφτοί και συστολικοί, πληρώνουμε τον πιο εξευτελιστικό φόρο της νεότερης Ελλάδας όσοι έχουν, ενώ οι υπόλοιποι ακόμα πιο σκυφτοί περιμένουν τις αποφάσεις των δημίων τους.

Καμία ντροπή από τον Αλέξη Τσίπρα και τους συνεργάτες του, καμία συγνώμη για τις υποσχέσεις που έδωσε, καμία μετάνοια από έναν άνθρωπο που είπε εν γνώσει του ψέματα για να πάρει την έγκρισή μας σε αυτό που πιστεύαμε ως αλήθεια. Καμία τιμωρία για το πραξικόπημα της 12ης Ιουλίου 2015 του ΝΑΙ και του ΟΧΙ.

Όλα επαναλαμβάνονται με προκλητικό τρόπο, οι διορισμοί, τα ξύλινα λόγια, τα κονδύλια που κατασπαταλώνται, οι αυξήσεις χωρίς ανάπτυξη, χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική.
Σε μια Ελλάδα που ζει από τις συντάξεις των γερόντων της χωρίς επιχειρηματικότητα, χωρίς παραγωγή, χωρίς δημιουργία, χωρίς όνειρα, χωρίς ζωή και χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ να μπορεί να την βγάλει από το αδιέξοδο.

Έτσι λοιπόν ο πρωθυπουργάκος που θα μείνει στην ιστορία σαν η επιτομή της πιο μεγάλης κατρακύλας, είναι ελεύθερος να γιορτάζει τον ένα χρόνο διακυβέρνησης και να εξακολουθεί να μην λέει τίποτα, αντιπροσωπεύοντας συνεχώς με τη φιγούρα του, μια αρρωστημένη κοινωνία.

Γιορτάστε λοιπόν τον ένα χρόνο του Αλέξη Τσίπρα όλοι όσοι γεύεστε την αξιοπρέπεια που σερβίρει. Οι υπόλοιποι ας ευχηθούμε να μπορέσουμε να σωθούμε από το σημερινό Άουσβιτς καταστρέφοντας με κάθε τρόπο τις ράγες του τρένου που κουβαλάει τις υπάρξεις μας και μαζί τους, οποιονδήποτε συνέβαλε στη δημιουργία του.

Κατερίνα Σαλωνίκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου