Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου Περί μίσους και οργής


Σε μισούν από την στιγμή που συνειδητοποιήσουν ότι δεν είσαι διαπραγματεύσιμος, ακριβώς όπως δεν είναι και εκείνοι,
μόνο που εκείνοι νομίζουν ότι παριστάνοντας τους διαπραγματεύσιμους (δηλαδή καθώς προσπαθούν να σε εξαπατήσουν) πιστεύουν ότι είσαι και εσύ διαπραγματεύσιμος επειδή δεν διανοούνται ότι υπάρχει κάτι έξω από την πονηρολογική τους οντολογία. 

Αυτό το μίσος όμως δεν τους δίνει δύναμη, επειδή δεν είναι ορθολογικό - προέρχεται από οργή εναντίον του εαυτού τους που υπολόγισε λάθος. Η οργή είναι μια ευτελής μορφή μίσους, επί της ουσίας θυμός ανάκατος με λύπη και όχι μίσος, το οποίο είναι πεντακάθαρη εχθρότητα απέναντι στο κακό.

Το μίσος και η οργή επί της ουσίας έχουν την ίδια σύσταση αλλά έχουν διαφορετικές ιδιότητες, σαν τον πάγο και το χιόνι που είναι και τα δυο από νερό, έτσι και το μίσος και η οργή είναι αντιδράσεις απέναντι στην αδικία. 
Η οργή όμως ρέπει προς το συναίσθημα, ενώ το μίσος, είναι ο εξορθολογισμός της οργής και η μετατροπή της σε κάτι πραγματικά επικίνδυνο για τον εγκληματία.

Στην οργή μπορείς να πνιγείς, από το μίσος μπορείς να πίνεις για να ξεδιψάς όταν χρειάζεται να θυμηθείς για ποιο λόγο αγωνίζεσαι. Η οργή σε αποσυντονίζει στις εντάσεις του συναισθήματος που καταναλώνει - θυμό, λύπη. Το μίσος αποκρυσταλλώνεται σε αποφασιστικότητα, μεθοδικότητα, υπομονή και επιμονή.


Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου