Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου Περί φασισμού του μποκαρίσματος στο facebook


Nα το κοιτάξετε αυτό, που θεωρείτε ότι είναι φασισμός το να σε μπλοκάρει κάποιος από την προσωπική του σελίδα στο Facebook. 

Ουδείς είναι υποχρεωμένος να δέχεται στην προσωπική του σελίδα οποιαδήποτε σχόλια, κριτική, άποψη ή γνώμη έχει να εκφράσει ο οποιοσδήποτε.
Ουδείς είναι υποχρεωμένος να υφίσταται τον διάλογο που κάποιος αποφάσισε αυθαίρετα να ανοίξει μαζί του.
Ακριβώς με την ίδια λογική που δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου υποχρεωμένος να υποστώ την οποιαδήποτε γνώμη ενός τυχαίου περαστικού στον δρόμο για το οποιοδήποτε θέμα, πόσο δε μάλλον να εμπλακώ σε συζήτηση μαζί του, ακριβώς έτσι δεν είμαι - εγώ και οποιοσδήποτε άλλος - a priori δεσμευμένος να διαβάζω την άποψη του στην προσωπική μου σελίδα. Πέρα από το να μην την διαβάζω, δεν είμαι και καθόλου υποχρεωμένος να την αναδημοσιεύω ή να την υφίσταμαι.

Ο μοναδικός έγκυρος διάλογος είναι ο διάλογος που γίνεται κατόπιν συνειδητής και αβίαστης επιλογής από τους δυο που συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν.
Αν εγώ γράψω κάτι - όπως αυτό το στάτους - και κάποιος σχολιάσει κάτι που δεν μου αρέσει (για τον οποιονδήποτε λόγο, περί του οποίου λόγου καμία υποχρέωση δεν έχω να εξηγήσω τίποτε) τότε αυτός ο σχολιαστής επιχειρεί έναν διάλογο με μένα τον οποίο δεν έχω καμία υποχρέωση να υποστώ. Και δεν έχω καμία υποχρέωση επειδή δεν έχω αναλάβει την παραμικρή ευθύνη απέναντι του - δεν είμαι ούτε φίλος του, ούτε γκόμενος, ούτε πατέρας, ούτε ασκώ οποιαδήποτε μορφή εξουσίας επάνω του.
Το ότι επιλέγει κάποιος να με διαβάζει - εμένα ή οποιονδήποτε άλλον - δεν σημαίνει ότι έχει δικαίωμα να μου επιβάλλει διάλογο επί όσων γράφω. 

Το ότι επιτρέπω την δημόσια θέα των αναρτήσεων και αφήνω τα σχόλια ανοιχτά δεν είναι ένα αυτονόητο καθεστώς ασυδοσίας. Το ότι γράφω ένα βιβλίο δεν με υποχρεώνει να συναντάω τους αναγνώστες μου και να ακούω την γνώμη τους γι' αυτό.
Είναι μια συνθήκη ανάλογη την λογική κατά την οποία μπορείς ελεύθερα να παρακολουθήσεις μια ταινία, αλλά δεν έχεις κανένα αυτονόητο δικαίωμα να αναζητάς την προσωπική προσοχή του σκηνοθέτη ώστε να του κάνεις την όποια κριτική.
Διάλογος δια της βίας δεν είναι δημοκρατικός διάλογος, είναι φασισμός.
Αυτά που φανταστήκατε, ότι δηλαδή ο πάσα ένας οφείλει να σας δίνει την αμέριστη προσοχή του, να τα συζητήσετε με την μαμά που σας γέμισε το κεφάλι με παραισθήσεις μεγαλείου περί της σημαντικότητας της όποιας άποψης σας και κατά πόσον η σημαντικότητα αυτή εξαρτάται από την διάθεση των άλλων να την ακούσουν.

Σημαντική είναι μια άποψη επειδή την θεωρούν τέτοια αυτοί προς τους οποίους την απευθύνεις, όχι επειδή την κρίνεις σημαντική εσύ που την εκφέρεις ακόμα και αν έχεις δίκιο. Αν το κοινό σου σφάλλει υποτιμώντας την άποψη σου, αν δηλαδή η άποψη σου είναι όντως σημαντική και αποτυγχάνει να αντιληφθεί την αξία της το κοινό σου, τότε αυτό είναι μια λάθος εκτίμηση που ούτε σου ανήκει, ώστε να προσπαθήσεις να την καταστείλλεις, αλλά ούτε και χαρακτηρίζει την άποψη σου, ώστε να έχεις δικαίωμα να μιλάς περί αδικίας εις βάρος σου.

Η άποψη των άλλων για την άποψη σου δεν είναι παράμετρος της εγκυρότητας της άποψης σου, είναι η κριτική επί της άποψης σου. Το αν η κριτική αυτή είναι έγκυρη ή όχι δεν χαρακτηρίζει την άποψη σου, αλλά εκείνους που την εκφέρουν. Η όποια αξία της άποψης σου είναι εγγενής στην άποψη αυτή καθ' εαυτή και δεν προέρχεται από την κριτική περί αυτής.
Όπως ακριβώς ένα καλογραμμένο βιβλίο παραμένει αριστούργημα ακόμα και αν το έχουν διαβάσει ελάχιστοι, έτσι και μια σωστά δομημένη άποψη παραμένει τέτοια είτε επιλέγει να την ακούσει/εκτιμήσει, είτε όχι, ο συνομιλητής ή το κοινό της.
Καμία άποψη δεν φιμώνεται αν μπλοκαριστεί κάποιος από μια προσωπική σελίδα - το διαδίκτυο παραμένει ελεύθερο για να εκφράσει ο καθένας την άποψη του όπου αλλού θέλει - γιατί όχι στην δική του σελίδα? Κανείς δεν λογοκρίνεται επειδή ένα πρόσωπο αρνείται να δεχτεί την άποψη του. Οι προσωπικές σελίδες δεν είναι πολιτικά καθεστώτα, είναι χώρος αυτο-έκφρασης.

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου