Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η επιλογή ενός θεόμουρλου και ενός «φυσιολογικού» συντρόφου


Από την πρώτη στιγμή που τον είδα αισθάνθηκα πως πιλοτάρει την καρδιά μου με αυτοσχέδιους εντυπωσιακούς  ελιγμούς.

Όσο συνεχίζω να τον γνωρίζω κάθε στιγμή είναι μια έκπληξη.
Είναι ο άνθρωπος που θα τραβήξει την καρέκλα στο εστιατόριο για να καθίσω πρώτη εγώ και είναι ο ίδιος άνθρωπος που δεν θα διστάσει να την πετάξει ευθαρσώς στον αέρα, αν κάποιος τον ειρωνευτεί ή τον κοιτάξει στραβά.
Είναι αυτός που όταν σε πλησιάζει για πρώτη φορά σου λέει «Είσαι να πετάξουμε μαζί»; Αλλά ακόμα και αν δεν σου το λέει, σου το δείχνει μέσα από την αέρινη συμπεριφορά του, αυτή που όταν λυσσομανάει ο άνεμος κατακαλόκαιρο, δεν βάζει νερό στο τασάκι με τις στάχτες, αδιαφορώντας αν θα πέσουν πάνω του ή θα ενοχλήσουν τον διπλανό του.
Αυτός ο αέρας όμως είναι που ξεσηκώνει τη φωτιά μέσα μου και τη διατηρεί ολοζώντανη.

Είναι «θεόμουρλος», μου λένε οι φίλες μου προσπαθώντας να καλύψουν με το make up της σιγουριάς μια ρυτίδα επιθυμίας, που λες και χαράχτηκε εκείνη την ώρα στα πρόσωπα τους.
Είναι «θεόμουρλος» παραδέχομαι και εγώ από μέσα μου αλλά με εντελώς διαφορετικό ύφος παραδοχής, αφήνοντας και έναν βαθύ αναστεναγμό έρωτα.
Τον έχω ερωτευτεί μέχρι τρέλας, γιατί μου άλλαξε την μέχρι τώρα συνηθισμένη ζωή, που νόμιζα πως είχε ταξιδέψει πολύ, μέχρι που ήρθε αυτός και με προσγείωσε στη συναισθηματική λάβα της Νότιας Αφρικής.
Αυτός με το ατίθασο βήμα, το βλοσυρό βλέμμα, την ασυνήθιστη συμπεριφορά, το οξυδερκές πνεύμα, το καθηλωτικό χιούμορ, την ολοκληρωμένη προσωποποίηση της εκκεντρικής και όχι της ψευτομάγκικης βλαχομπαρόκ παρουσίας.
Ασυμβίβαστος όσο δεν κοστολογείται, υπεύθυνος όσο πρέπει, γοητευτικός όσο δεν μετριέται, απόμακρος όσο δεν αντέχεται , ευαίσθητος όσο δεν περιγράφεται, ανεξάρτητος όσο δεν  οριοθετείται και άπιαστος όσο δεν υπολογίζεται.

Κοιτάζω από την άλλη τους συντρόφους των φιλενάδων μου κάνοντας και μια αναδρομή στους δικούς μου και μια θηλιά φυσιολογικότητας αρχίζει και σφίγγει σιγά σιγά το λαιμό μου.
«Τι έχουν οι άνθρωποι;» μου φωνάζει ένα δικό μου κομμάτι καθωσπρεπισμού. Ευγενικοί, γενναιόδωροι, νοικοκύρηδες, έξυπνοι, πετυχημένοι, αφοσιωμένοι, συνεσταλμένοι, αξιόπιστοι.
«Συνηθισμένοι…» απαντάει το άλλο κομμάτι μου και αυτό δικό μου, εκείνο που αντιδρά στην υπερεκτίμηση του γνώριμου.
Και ο διάλογος των εαυτών μας (γιατί ποτέ δεν είναι ένας ο εαυτός απλά τυχαίνει κάποιος να υπερισχύει) αρχίζει να παίρνει φωτιά.
Τι πάει να πει συνηθισμένοι? Οι δήθεν επαναστάτες δεν είναι ποτέ εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Πουλάνε φθηνά εξωτερικά, αυτό που χρεώνουν χρυσάφι εσωτερικά. Αναστατώνουν, χωρίς τις περισσότερες φορές να θέλουν να χρεωθούν τα αποτελέσματα της εκούσιας επίδρασής τους.
Ενώ οι άλλοι, αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιθυμιών τους δηλώνοντας καθαρά και ξάστερα τον προορισμό, σφίγγοντας το χέρι σου τόσο δυνατά, που η εξάρτηση αποτυπώνεται σαν τατουάζ.
Η εξάρτηση του έχω ανάγκη μια σταθερή παρουσία και όχι η εξάρτηση που δημιουργεί η ένταση, μιας ενίοτε απουσίας.

Και ο διχασμός συνεχίζεται γνωρίζοντας καλά πως και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές έχουν τα δίκια τους. Η ερώτηση όμως παραμένει εκεί, επιβλητική και αμετανόητη. « Να ξοδέψω λίγη ακόμα από τη ζωή μου σε έρωτες κεραυνοβόλους που δεν εγγυώνται την ασφάλεια και τη σιγουριά που επιζητώ ή να στρέψω το βλέμμα μου σε κάτι πιο χειροπιαστό που φαινομενικά τουλάχιστον μου εξασφαλίζει μια σιγουριά;

 Αυτός ο θεόμουρλος είναι ο πιλότος που σου δείχνει συνεχώς τον τρόπο να απογειώνεσαι και ο «φυσιολογικός» είναι ο ελεγκτής, που σε κατευθύνει στο διάδρομο προσγείωσης.
Αν βρίσκεις το πρώτο εξαντλητικό και το δεύτερο μονότονο, αυτό που θα πρέπει να κάνεις είναι να έχεις απολαύσει το ταξίδι σου με τέτοιον τρόπο ώστε κανένα από τα δύο να μην σου φανεί ανεπιθύμητο.
Πώς θα το κάνεις αυτό; Ορίζοντας τους δικούς σου αριθμούς αναγνώρισης ώστε και ο θεόμουρλος πιλότος αλλά και ο φυσιολογικός ελεγκτής, να αναγνωρίζουν την πρόθεσή σου για απογείωση και προσγείωση.

Οι ζωές μας ανάλογα με τη φάση που βρίσκονται χρειάζονται και τους δύο!

Κατερίνα Σαλωνίκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου